DISCOVER 4X4

Reizen in Albanië


Reis naar Albanië 2015.

Harrie en Marianne van Dijken uit Culemborg zijn met hun Defender 110 naar Albanië gereisd. Na enige voorbereiding gaan ze samen met met hun Duitse reisvrienden Thomas en Lotte uit Bayern, die zij in 2013 ontmoet hebben in Marokko en hun herdershond Amira, met een reisgids, een landkaart en gps kaart het avontuur aan voor twee weken. Harrie en Marianne blijven nog wat langer weg, maar dan in Istrië.

Albanië

Tegen het eind van de achttiende eeuw schreef de beroemde historicus Edward Gibbon dat een land tegenover Italië onbekender was dan de binnenlanden van Amerika. Daar is sindsdien wel verandering ingekomen, maar Albanië blijft het meest mysterieuze land van Europa. Dat komt enerzijds door zijn geïsoleerde ligging, de jarenlange communistische dictatuur en anderzijds door de chaotische jaren na de ineenstorting van datzelfde communisme in 1990-1991. Sinds enkele jaren doet Albanië voorzichtige schreden op de toeristische kaart van Europa. Dat is volkomen terecht, want het landschap en de natuur van dit Balkanland zijn van een grote schoonheid. Bovendien zijn er in Albanië talloze bezienswaardigheden uit allerlei cultuurperioden te zien.

Het bergachtige Albanië maakt deel uit van de Dinarische Alpen en heeft meer dan 40 toppen boven de 2000 meter binnen zijn landsgrenzen. Onbevaarbare rivieren trekken kloven door het karstgebergte. De 175 km lange kust van de Adriatische en de Ionische Zee bestaat uit een relatief brede strook slibland. Behalve natuurlijke meren als het Meer van Ohrid heeft Albanië ook grote stuwmeren.

Albanië is ¾ van het oppervlak van Nederland, met 100 inwoners per km2 tegen 400 inwoners per km2 in Nederland.

Donderdag 3 september


18:30 vertrek, uitgezwaaid door 
Shanna, Bram en kids. Da da zegt Annemijn (1 ½ jaar oud)
Om 24:00 arriveren wij na 422 km op de parkplatz van Shell Weiskirchen, voorbij Frankfurt, en slapen wij de eerste nacht van de vakantie in de daktent.

Vrijdag 4 september


Na een koude nacht worden wij ongeveer om 7:00 wakker en draaien ons nog eens om. Dan toch om 7:45 opgestaan en ontbeten met koffie/thee & yoghurt in de zon.
9:45 vertrek, want vandaag doen wij het nog rustig aan, wij hoeven pas aan het einde van de dag bij Thomas & Lotte te arriveren (Haiming, tegen de Oostenrijkse grens aan, ± 850 km vanaf Culemborg).

De navi stuurt ons echter door onoplettendheid over Ingolstadt. Dit is een omweg. In Burghausen nog even de grens naar Oostenrijk overgestoken om goedkoper te kunnen tanken (diesel € 1,09 per liter).Rond 16:00 arriveren wij bij Thomas & Lotte in Haiming. Alvast bijgepraat met Thomas want Lotte is nog niet thuis van haar werk en de kapper.

Wij krijgen een diner met vrienden van Thomas & Lotte, Stephan, de kok; Stephan de timmerman; Harrie; Sepp, de waard; en nog een vriend waarvan de naam ons ontschoten is. Inmiddels kennen wij veel vrienden van Thomas en Lotte, dus het is best gezellig om ze weer te ontmoeten.
Wij eten schnitzel van runderlende op een speciale manier klaargemaakt.

Door alle gezelligheid en de nodige drank lagen wij laat in onze daktent. De auto hadden wij in de garage geplaatst in verband met de verwachte regen die gelukkig vannacht uitbleef. De wekker staat op 5:00.

Zaterdag 5 september


Vertrek 6:15. Het begint direct al te regenen. Onderweg heel veel, heel veel regen. Voorbij Villach is het even droog en ontbijten wij wat. Bij de kiosk kopen wij een tolvignet voor Slovenië. Het is maar 14 0C en wij moeten ver naar het zuiden voor de temperatuur wat omhoog gaat en het droog gaat worden. Wij zijn onderweg naar camping Moče aan de Adriatische zee. Dit is een dikke 700 km vanaf Haiming. Wanneer wij bijna de snelweg af zijn is de tank ook zo goed als leeg. 5 km van de Autobahn vinden wij een tankstation. Wij hebben op deze tank 698 km gereden nu 72 liter getankt. Het verbruik is niet slecht, omdat wij behoorlijk hard gereden hebben, maar het tankstation hebben wij op het nippertje gehaald.

Wij zijn redelijk op tijd op camping Moče, ongeveer 20 km te zuiden van Zadar. Wij hebben veel bekijks van de overige campinggasten wanneer de twee Defenders de camping op rijden. Het is inmiddels toch nog 25 0C geworden, maar nog wel af en toe een spatje regen. Er wordt overlegd wat wij kunnen eten en met ingrediënten uit de beide voorraden wordt een lekkere maaltijd klaargemaakt.

Zondag 6 september


7:00 opstaan, ontbijten, inpakken en we rijden om 9:00 de camping af. Via de autosnelweg gaat het richting Dubrovnik. Volgens de navi van Harrie moeten wij deze afslag, maar de navi van Thomas geeft de volgende afrit aan. Aangezien Thomas voorop rijdt volgen wij hem. Hierdoor staan wij voor de grens met Bosnië en dan na een paar km staan wij weer voor de grens met Kroatië (goed voor de stempels in het paspoort). Nu langs de kustweg naar Dubrovnik, onderweg wel weer een stuk van 20 km Bosnië, maar dat kan niet anders. Na een schitterend uitzicht vanuit de auto op de oude vestingstad Dubrovnik gaan wij door naar Montenegro. De mooie baai van Kator rondgereden i.p.v. de veerboot. Aan de westkant van de baai zijn veel campings, aan de oostkant helaas geen één, zelfs die op de kaart staat hebben wij niet kunnen vinden. Vandaag al 5x een grens gepasseerd.

Dan een camping?!! Richting de kust staan wel campings op de kaart, dus die kant op gereden, maar veel gezoek en wijzig aanwijzingen voor een camping. Als je denkt geen camping meer tegen te komen, na 20 km over een smal en slecht geasfalteerde weg, is daar opeens Kamp Velslo. Een schitterende plaats met uitzicht op zee. Na een goede lange nacht om 7:00 opgestaan om tegen 9:00 weg te rijden.

Maandag 7 september


Op naar Albanië. De navi’s worden ingesteld op kortste route en off road toegestaan. Een schitterende pas gereden in Montenegro met fantastische uitzichten. Op een stukje onverhard, stond er een bord wat wij niet begrijpen, dus doorrijden. Aan het einde van de piste is een cementfabriek en achterom kijkend zien wij grote graafmachines vlak boven het pad, bezig met enorme stenen, groter dan onze auto. Dat bord was natuurlijk een waarschuwing dat er stenen naar beneden konden vallen. Een gevaarlijk stuk dus. Op weg naar Podgorica. Via navi naar de grens, maar een vriendelijke man die ons achterop reed vertelde ons dat de grens hier dicht was. Wij dienden terug te rijden en dan de provinciale weg te nemen. Uiteindelijk om 14:00 bij de grens. Er staat een rij auto’s te wachten. Hoe lang gaat dit duren? Uit verhalen hebben wij begrepen dat dit wel enkele uren kan gaan duren. Wij spreken met een Belgische dame die gaat emigreren naar Albanië om engelse les te gaan geven in Shkodër. Binnen het uur zijn wij de grens al over bij Hani i Hotit. Wij overleggen wat nu te doen. Harrie had aan de douanier gevraagd of hier een bank was, maar daarvoor moesten wij naar Shkodër. Via de navi een geldautomaat in Koplik gevonden en iets verder richting Shkodër een camping. Dus op naar lokale valuta en een overnachtingsplek. De nationale munt is de Lek en nu wij die voldoende hebben doen wij ook maar even boodschappen in een kleine supermarkt. We kopen groente en fruit in een stalletje langs de weg. Wij zien vooral veel overeenkomsten met Marokko.
De camping is echt schitterend waar we genieten van zon, rust en een lekker koud biertje.
Lotte maakt een heerlijke salade en met een glas wijn erbij smaakt het ons prima.

Dinsdag 8 september

Vanmorgen rustig aan gedaan en op ’t gemak ingepakt. De was in onze waston gestopt, zodat het onderweg lekker kan schudden. In Koplik nog wat boodschappen gedaan en getankt. Wij gaan naar het noorden en rijden in een regio van 353 km2 waar slecht 6000 inwoners leven. Wij willen naar Theth, maar niet rechtstreeks. Bij Hani i Hotit slaan wij de SH20 in, het eerste stuk is nieuw geasfalteerd en lijkt op een zwarte slang met witte strepen. Bij Tamarë gaat deze weg plotseling over in piste. In Lëpushë zoeken wij een afslag om over de bergrug te kunnen. Er staan wat mannen in dit kale bijna verlaten dorp en Harrie vraagt of er iemand engels spreekt. Een oudere man spreekt perfect engels en legt ons uit dat de streepjes op de kaart paden zijn die alleen te voet gevolgd kunnen worden en absoluut niet met een terreinauto. Wij kunnen de weg vervolgen, maar dan komen wij weer in Montenegro. Wij gaan terug naar Tamarë en nemen hier een piste naar het oosten. Volgens de engels sprekende man zal daar ook geen doorgang zijn, maar Nederlanders en Duitsers zijn eigenwijs, het is immers een piste en daar kwamen wij voor. De middag nadert zijn einde en wij belanden in Nikc, waar ook zo ongeveer de piste eindigt en ook niks is. Wij willen een plek zoeken om een bivak op te slaan en rijden nog een stukje door. Dan ziet Harrie een bord met tot zijn verbazing een verwijzing naar een camping/Gästhaus. Daar kwam de hele familie naar buiten om ons te begroeten. Een zeer warm welkom. De oudste dochter spreekt wat engels. Wij parkeren de Land Rovers in de tuin en rusten uit op het boerenerf. Wij begrepen dat de overnachting inclusief een warme maaltijd was, maar na het uitblijven hiervan heeft Thomas soep met Knödeln gemaakt. Na de afwas en het spoelen van de was om 20:15 naar bed.

Om 23:00 wordt Marianne wakker met pijn in haar buik. De wc was niet meer te halen, dus naast de auto onder een fruitboom. Daarna nog 4x de fruitboom in het donker bezocht en om 5:00 is zij maar opgestaan vanwege de angst om het bed onder te schijten. Thomas &Lotte waren ook vroeg op. Nadat zij Amira hadden uitgelaten koffie gezet en een nieuwe dag breekt aan.

Woensdag 9 september


Vandaag piste, piste en nog eens piste. Daarna nog meer piste. Wij verlaten de vriendelijke boeren familie en rijden de piste terug naar de SH20. Nu weer richting zuiden en slaan op goed geluk ergens linksaf een piste op. Na veel bochten en hoogte verschillen lukt het ons de bergrug over te steken en slaan de SH20 op richting Theth. Eerst krijgen wij een stukje asfalt, maar dat duurt niet lang en gaan weer over op piste. Er zijn grote hoogte verschillen en op een kruising in Theth alleen maar stenen. Via Theth willen wij een witte weg op de kaart terugrijden richting Shkodër. Thomas rijdt voorop, maar heeft niet de goede route. Wij rijden echter een rondje en komen terug op de route die wij al gereden hebben. Het heeft ons een half uur gekost, die wij later nog goed hadden kunnen gebruiken. Harrie programmeert zijn navi en vindt al snel de goede afslag. Maar de witte weg is geen asfaltweg maar een piste waar wij slechts 13 km per uur gemiddeld kunnen afleggen en wij moeten nog wel 75 km voor wij weer in de bewoonde wereld komen. Omdat het al na het middaguur is als wij aan deze piste beginnen zullen wij onderweg naar overnachtingsmogelijkheden kijken. In dit bergachtig gebied gaat de piste dan eens omhoog, dan weer naar beneden. Maar als wij aan het einde van de middag een bivak-plek zoeken gaat de hoogtemeter alleen maar stijgen tot wel 1200 m. Op deze hoogte zijn de nachten erg koud en wij willen graag lager een bivak opzetten. Inmiddels begint het te schemeren en vinden wij een redelijk geschikte plaats voor een bivak, echter keuren de dames dit af en willen nog wat lager proberen. Na een uur verder gereden te hebben zonder een mogelijkheid voor een bivak en het nu bijna donker is, komt ons een auto tegemoet. Harrie vraagt naar asfalt en de chauffeur antwoord in het Italiaans dat het nog ongeveer 10 km is tot het asfalt begint. In het donker leggen wij deze spannende km’s af. Opgelucht stoppen wij op het zwarte wegdek en overleggen wat te doen. In Bushat runnen Nederlanders een camping, restaurant en hotel, dat is nog ongeveer 45 km te rijden, een stukje ten zuiden van Shkodër. Dat moet nog wel kunnen, maar veel sneller dan op de piste gaat het niet. Er lopen nog veel mensen langs de weg met schapen, geiten en koeien op weg naar hun overnachtingsplek. Ook is de weg smal en bochtig waardoor er geen hoge snelheid gereden kan worden. Uiteindelijk arriveren wij moe op de camping en bestellen te eten. Het restaurant is gesloten, maar wij kunnen wel pizza’s bestellen. Wij maken ons gereed voor de nacht en wachten met een biertje op de pizza’s. Na een route van meer dan 200km, waarvan ongeveer 130 km piste smaakt de pizza prima. Wij krijgen nog te horen dat er morgen een regendag wordt verwacht.

Donderdag 10 september


Het geplande ontbijt in het restaurant ging ook niet door. De familie ging een dagje gezamenlijk uit in verband met een verjaardag. Als wij vandaag willen vertrekken moeten wij nu afrekenen. Daarna zelf een ontbijt gemaakt en besloten deze regendag te gebruiken om naar de Albanese Riviera te rijden. Hier is een strand dat te voet of met een 4x4 terreinauto bereikbaar is met mogelijkheid om op het strand te kamperen. De “weg”naar het strand is heel erg slecht. Stationair in 1 laag gaan we naar beneden. Wat een stenen moeten wij passeren. Wel een mooi plekje uit kunnen zoeken voor onze bivak. Zwemmen in zee is hier niet geheel ongevaarlijk en Harrie wordt onderuit geslagen door een golf en verliest zijn zonnebril. Terug lopend naar ons bivak verzwikt Harrie zijn enkel en valt op de stenen. Diverse wondjes op zijn been tot gevolg. Met wapenolie worden de wondjes verzorgd (verzacht en desinfecteert). Het beste middel volgens Thomas, ook brandwonden zijn hier prima mee te behandelen.

Na een heerlijke maaltijd en het bewonderen van de sterrenhemel liggen wij om 21:15 in bed.

Vrijdag 11 september


Om 7:00 al weer wakker. Marianne is vaak wakker geweest. De hele nacht hoor je de golven op het strand rollen. Een pik en pik donkere maanloze nacht achter latend begint de ochtend erg relaxed. Harrie en Marianne maken een wandeling door de rivierbedding van dit mooie gebied dat aan alle zijden omsloten is door loodrechte rotswanden. De rivierbedding volgend komen de rotswanden steeds dichterbij en waan je je in een kloof. Na de middag vertrekken wij naar een camping 10 km ten zuiden van dit prachtige strand. De nieuwe camping “Livadh Himare” is klein maar voorziet in toiletten, douches en stroom. In een paar kleine supermarktjes boodschappen gedaan en Raki gekocht, lokaal gestookte drank met een onbekend hoog alcohol percentage. ’s Avonds proberen de mannen de Raki uit. Omdat het voor 19:00 uur al donker is gaan wij betrekkelijk vroeg naar bed, vanavond al voor 21:00. Dan staan wij meestal om 7:00 al weer op en kunnen dan optimaal van het daglicht gebruik maken.

Zaterdag 12 september


Rustig opstaan, douchen, ontbijten, koffiedrinken, inpakken, water tanken en voor twee dagen eten ingeslagen gaan wij weer op weg. Bij het tankstation de dieseltank ook nog volgetankt. Thomas en Harrie hadden gisteren een mooie route uitgezocht waar wij vandaag aan gaan beginnen. Maar eerst er naar toe! Piste? Geen idee. Na een poosje is het duidelijk geen asfalt maar piste.

Als we ’s avonds om 18:00 uur een bivak hebben gemaakt hebben wij slechts 160 km gereden over bijna alleen maar piste. Slechts een aantal km asfalt aan het begin van de route. Waar zijn wij nu? Geen idee, ergens in de bergen en het is er mooi. Weinig mensen, auto’s en bewoning gezien vandaag. Wel een keer druiven gekregen onderweg die een inwoner plukte en aan ons gaf toen wij langs reden.Thomas wilde de man geld geven maar dat wilde hij niet aannemen. Ook bij een huisje walnoten gekregen. De mensen waren ze aan het verzamelen, man vrouw en dochter. Geen van allen sprak iets anders dan Albanees, maar ze waren zo vriendelijk en blij. Ons bivak is op een weide met fruitbomen, ergens horen wij een hond blaffen. Langs de weg horen wij een boer praten, maar tegen wie? Zijn dieren? Komt hij naar ons toe? Lotte begin met onze avondmaaltijd klaar te maken en Marianne gaat helpen. Koffie drinken en wat komt daar aan? Een boer op zijn ezel, hij heeft de ezel volgeladen met hakhout en zit er zelf bovenop. Zijn mobiel speelt muziek af. Wij proberen een praatje. Met handen en voeten en een aanwijswoordenboek komen we toch nog niet heel ver. Hij belt naar huis en zegt dat hij met buitenlanders staat te praten. Hij krijgt koffie en een lekker koek van ons. Hij is helemaal happy. Om 20:30 gaan wij al naar bed. Wij staan op een hoogte van meer dan 700 meter en daar wordt het ’s nachts koud. Nergens is een lichtje van bewoning te zien. Heel apart.

Zondag 13 september


Marianne heeft vannacht toch wat gespannen geslapen, ondanks Amira onze waakhond in de andere Land Rover. Om 6:00 uur staan wij al op en na ons ochtend ritueel vetrekken wij om 8:15. Pas om 10:45 bereiken wij het eindpunt Permet (totale lengte van deze route was 204,4 km), van de route die wij gisteren uit hadden willen rijden. Wat gaan we nu doen? Marianne stelt een route voor van Këlcyrë naar Berat. Op de kaart staat “Only 4x4” dus dat beloofd wat. Een route van ongeveer 100 km. Bijna aan het einde krijgen wij een lekke band. Gisteren aan het begin van de route is Harrie door een groot gat gereden, misschien is dit een gevolg. Het wiel wordt kundig door de heren gewisseld. Nog ongeveer 15 km naar Berat. Vanaf Berat is het nog een stukje naar de camping en onderweg zien wij een bandenhandelaar die open is. Hij repareert de band voor € 3,-. De camping is nog nieuw en heeft goede faciliteiten. Wij krijgen allemaal een ijskoffie als welkomst drankje. De camping heeft ook een keuken en wij gaan eens lekker uit eten. Na het eten nemen wij een douche, drinken koffie en bespreken de route voor morgen.

Maandag 14 september


De afgelopen nacht was voor Albanië een dure camping, 2 personen en een auto voor € 14,00. Wel een dikke knuffel bij vertrek om 9:15. Boodschappen doen en diesel tanken. Er zitten wel zes tankstations op een kluitje bij elkaar. De eerste heeft geen diesel, de tweede ook niet, de derde tot zijn spijt ook niet. Bij de vierde is het raak. De tank vol voor de volgende etappe. In de bergen zijn bijna geen tankstations, wel in de grote steden en vooral langs de doorgaande weg langs de kust. Nu richting Elbasan. Thomas hoopt op een piste maar het werd asfalt met veel pot holes. In de dorpen werd de straat natgespoten om het stof tegen te gaan. Zo kunnen de mensen toch nog op een terrasje zitten. In dit gebied staan ook ja-knikkers olie op te pompen. Velen hebben ook de geest gegeven. Even na Elbasan de bergen weer in. Weer een piste, Marianne is het nu wel even zat al het heen en weer geschut. Het is zo erg dat ze zelfs niet kan slapen en dat kan ze al snel in een rijdende auto. Door beperkte tijd van onze vrienden hebben wij geen tijd om een rustdag in te lasten. Wij rijden op grote hoogtes tot 1500 m over oude militaire wegen, het uitzicht is mooi en in de bossen is de weg net een badkuip. Het water loopt daar niet weg en wij rijden van plas naar plas. Als wij besluiten een geschikte plek voor een bivak te zoeken is er geen geschikte plek te vinden en rijden wij noodgedwongen langer door want er is hier veel bewoning. Dus op zoek naar een camping of een restaurant waar we op de parkeerplaats mogen staan. In Sug, iets ten zuiden van Burrel, vinden we een camping bij een missionaris post. Kamperen rond de kerk. Marianne heeft een grote pan macaroni gemaakt en daarna koffie en naar bed.

Dinsdag 15 september


Vanmorgen was er geen water op de camping. De druk was er af en de beheerder kreeg de pomp niet aan de gang. Even lastig als je graag wilt douchen. Vandaag gaat de route terug naar Shkodër, af en toe een stuk piste, want wij zoeken nog steeds de kleinere weggetjes op. De route die wij willen nemen rijden wij tot twee keer toe mis. Daarom maar via de provinciale weg naar een volgend instappunt van de route. Thomas & Lotte rijden rechtstreeks naar de camping, Harrie en Marianne rijden door naar Koplik om inkopen te doen, levensmiddelen, wijn, bier en een mes. Deze vakantie zijn Harrie & Marianne al twee tafelmessen kwijt geraakt (helaas hadden ze nog maar één mes van het type dat wij wilden hebben, € 0,36), en de laatste Lek te spenderen aan diesel. De camping kan in euro’s worden betaald. Er is weer een lekkere maaltijd klaargemaakt en na koffie en een borrel vroeg naar bed. Piste rijden is best vermoeiend.

Woensdag 16 september


Vannacht regelmatig wakker geworden van blaffende honden. Lotte verraste ons vanmorgen op een lekker brood dat ze in het restaurant had gekocht. Na het ontbijt afrekenen en deze laatste camping in Albanië verlaten. Lake Shkodra Resort is een prettige, ruime camping waar veel Albanië-reizigers hun eerste kamp opslaan of vanaf hier het land weer verlaten. Er is een leuk restaurant met mooie prijzen op de menukaart. Onderweg nog even stoppen bij een tankstation waar Thomas zijn laatste Lek verruild voor diesel. Een half uurtje later staan wij aan de grens Albanië-Montenegro, beide landsgrenzen in slecht 20 minuten gepasseerd. Deze grens is niet de laatste grenspassage vandaag. Er volgt Montenegro-Bosnië Herzegovina en Bosnië Herzegovina-Kroatië. Onderweg nog gezamenlijk geluncht en daarna gaan Thomas & Lotte naar de afgesproken camping. Harrie & Marianne gaan nog de toerist uithangen in Dubrovnik. Het is 34 0C in de oude vestingstad en er zijn genoeg toeristen, busladingen vol worden voor de poort gedropt. De schade die de stad heeft opgelopen in de burgeroorlog is inmiddels weer volledig hersteld. Er hangt een prettige sfeer in deze stad en Harrie & Marianne genieten van de stadswandeling.

Op de terugweg naar de parkeerplaats hebben zij nog een kleine hindernis te gaan, een trap met 205 treden. De Land Rover staat geparkeerd op een invalidenparkeerplaats naast de parkeergarage. Dit in verband met de maximale hoogte van de garage waar de Land Rover niet naar binnen kon. Dan door naar de camping. Met twee Land Rovers de laatst beschikbare plek op de camping ingenomen (er was een Belgische Campergroep die gereserveerd had). De goulash die Thomas van huis meegenomen had was nu pas ontdooid (Engel compressor koel/vrieskast aan boord), dit geserveerd met noedels was weer een feestmaaltijd.

Donderdag 17 september


Na een onrustige en warme nacht, (een dergelijke bezetting op de camping geeft veel rumoer) opgestaan en vertrokken naar Krka. Nu via de autosnelweg even km’s maken en we arriveren al vroeg in de middag op een mooie camping. Het is ook vandaag ver boven de 30 0C en wij relaxen, lezen, slapen, internetten in de schaduw van de dennenbomen. Om 18:30 is het al zo goed als donker en schuiven wij aan in het restaurant van de camping. Heerlijk Ćevapčići gegeten met een salade en bier. Rond 21:00 vertrekken wij richting bed. Het wordt weer een warme nacht.

Vrijdag 18 september


Vannacht krijgt Harrie een astma-aanval en gaat zijn bed uit, neemt medicatie en loopt de camping af om daar zijn hoestbuien te overwinnen. Verder is iedereen al weer vroeg wakker. Er wordt ingepakt en we gaan naar het nationale park KRKA. Hier wordt een rondwandeling gemaakt, maar eerst dient een pad naar beneden overwonnen te worden waar veel losse stenen liggen. Eenmaal in het park wandelen wij langs vele watervallen en een mooie natuur. De lange wandeling terug naar de parkeerplaats nemen wij via de asfaltweg om valpartijen op het stenen pad te voorkomen. Later blijkt dat er bussen rijden waar je zo in kunt stappen.

Dan rijden wij naar Sukošan waar Thomas morgen zal uitvaren met een vriendengroep. Op het schiereilandje in het dorp zijn een paar kleine campings. Wij worden zeer arrogant benaderd door de eigenaren en zij vragen extreem veel geld voor een waardeloze plek. Daarom gaan wij iets terug waar wij een mooie camping vinden voor een prima prijs. De camping ligt aan zee en het is nog steeds erg warm, helaas ook muggen die ons plagen. De DEET doet dan gelukkig wat je er van verwacht.

Zaterdag 19 september


Een lekkere rustige ochtend, stukje wandelen, aan zee zitten, koffiedrinken. Rond 11 uur afgereisd naar de Marina. Hier op het terras gezeten en gewacht tot de vrienden van Thomas uit Burghausen arriveren. Nog even met de vrienden gesproken die wij ook inmiddels kennen en afscheid genomen. Lotte gaat samen met Harrie en Marianne mee om naar een camping ten zuiden van Rijeka af te reizen. Onderweg zien wij een thermometer 29 0C aangeven en gaat het steeds harder waaien. Op de camping een lekker spaghetti gegeten die door Marianne is gemaakt. Nog een kop koffie en een Sambuca en dan gaan wij een winderige nacht tegemoet.

Zondag 20 september


Vanmorgen gaat Lotte met Amira naar huis, een reis van 550 km. Wij vertrekken op ons gemak naar Istrië. We komen in een wielerronde terecht en moeten meer dan een uur wachten voor wij mogen oversteken. Na een mooie route komen wij opnieuw de wielerronde tegen, maar deze keer laat de agent steeds een auto oversteken als er ruimte tussen de wielrenners is. In de buurt van Pula willen wij naar een camping, maar diverse campings staan ons om diverse redenen niet aan. Tenslotte in Fažana op een mega camping met slecht sanitair neergestreken. Tijd om een wasje te doen, de auto op te ruimen, een maaltijd te koken en lekker een boek lezen.

Maandag 21 september


Vandaag een relax dag, wandelend naar het gezellige dorp Fažana. De middag op de camping met een boek. Heerlijk.

Dinsdag 22 september


Vanochtend de daktent ingeklapt en de auto ingepakt. Daar vertrokken wij naar Pula om de arena te bezichtigen en daarna door de oude binnenstad geslenterd. Geluncht bij de Mac, omdat wij dan tevens internet verbinding met het thuisfont konden maken. Dan rijden wij naar Rovinj en installeren ons op de camping. Het weer slaat om, het wordt een stuk koeler en het waait nog steeds behoorlijk. Het is zo koud dat wij in de auto gaan zitten lezen. Na het eten naar Rovinj gewandeld, een romantisch stadje. Hierdoor lagen wij wel later in bed dan wij gewent zijn in deze vakantie.

Woensdag 23 september


Na een heerlijke nachtrust is de temperatuur niet meer zoals het de afgelopen tijd was. Wij hopen dat de zon nog doorkomt vandaag. Marianne brengt de ochtend lezend in de auto door en na de lunch buiten genuttigd te hebben besluiten wij de tent op te zetten, zodat wij uit de wind kunnen zitten en natuurlijk droog voor als het gaat regenen. Het weer klaart een beetje op en de zon komt af en toe door. Wij besluiten naar het centrum van Rovinj te wandelen, dat een half uurtje van de camping gelegen is. Het is een heel bijzonder en mooi stadje waar fantastisch ijs wordt gemaakt. Boodschappen gedaan en terug naar de camping. Rond vijf uur wordt het donker, het begint te regenen en het onweert. Na het avondeten nog een bakkie koffie en dan maar naar bed. Het blijft regenen. Tegen middernacht wordt het droog.

Donderdag 24 september


Het is behoorlijk fris en in de auto is het nog enigszins behaaglijk. Rond de middag klappen wij de daktent in en gaan naar Porec. Wanneer wij arriveren regent het en wij besluiten een parkeerplek te zoeken om onze boeken te voorschijn te halen en gaan lekker lezen. Marianne valt in slaap. Na een uur is het zo goed als droog en wij zoeken een parkeerplaats dicht bij de oude stad.Dit stadje staat aangeschreven als bijzonder mooi, maar geef ons Rovinj maar. Smaken verschillen. Wel vinden wij een open netwerkverbinding, zodat wij kunnen communiceren met de kinderen thuis. Teruggekomen op de camping is het even goed opletten dat de auto goed voor/in de tent wordt gereden. Daarna kokkerellen en koffiedrinken.

Vrijdag 25 september


Vannacht heeft het weer geregend, maar tijdens de onderbreking van de slaap, tussen twee buien door, een sanitair uitstapje gemaakt. We hebben lekker uitgeslapen want het weer is nier wat wij van Istrië hadden verwacht. De verwachting was dat wij ieder dag aan het strand zouden liggen. Na een warme douche vers brood gehaald en geluncht. Na de lunch weer naar Rovinj geslenterd waar wij vooral mensen/toeristen kijken en internetten via een openbaar netwerk. Even lekker de tijd doden met onze “zeer belangrijke” berichten op Facebook, Whatsapp en dergelijke. Harrie heeft vanavond lekker pannenkoeken gebakken.

Zaterdag 26 september


Zou het beloofde zonnetje dan toch komen vandaag? In de middag klaart het inderdaad wat op en in een waterig zonnetje klimt de temperatuur weer een stukje omhoog. Onze wandeling naar Rovinj is dan bijzonder aangenaam. Wij genieten nog van een lekker ijsje en kuieren wat rond.

Zondag 27 september


De temperatuur is een stuk aangenamer dan de dagen hiervoor en het is droog. Dit is onze laatste dag in Istrië, morgen vertrekken wij naar huis. De tent is droog, dus bergen wij die nu maar op. Daarna met de auto boodschappen gedaan; fruit; groenten; koekjes en chocolade voor onderweg. Wij hebben een lunch in Rovinj genuttigd, een grote ronde bol gevuld met ćevapčići, sla en saus. Nog een poos aan het water bij de haven doorgebracht en voor de laatste keer een ijsje gegeten.

Maandag 28 september


De wekker gaat al om 6:30 en wij vertrekken om 7:30. Nog 1380 km naar huis. Wij kopen nog vers brood en tanken. Dag Rovinj, tot een volgende keer.

Om 10:55 pauzeren wij in de buurt van Villach. We schieten lekker op. Om 13:15 zijn we bij de grens Salzburg-Duitsland, wij tanken een beetje diesel en berichten onze kinderen dat de reis voorspoedig gaat. Om 13:30 willen wij weer invoegen in de file voor de grenscontrole (controle op vluchtelingen), maar Harrie krijgt de Land Rover niet meer in de versnelling. Als de motor uitstaat is schakelen geen probleem, maar bij draaiende motor lukt het nauwelijks om de eerst versnelling of de achteruit te selecteren. Onze Land Rover garage eerst gebeld of er een simpele oplossing voor de hand ligt. Niet dus. Het advies is om niet door te rijden, want dat kan versnellingsbak problemen geven. De ANWB gebeld, het probleem uitgelegd en verteld waar wij ons bevinden. Het is nog een hele toer om de dame in Den Haag uit te leggen waar wij staan, want zij begrijpt het niet. Aan gps-coördinaten heeft zij niets. Zij zal de ADAC inschakelen om ons weg te slepen. Deze arriveert al na 40 minuten en wij zijn snel opgeladen. De chauffeur probeert de achteruitgang van het expeditie terrein te nemen, omdat de file voor de grens nog een uur in beslag gaat nemen. Hij hoopt dat ze de slagboom voor hem open doen, maar er gebeurt niets. Harrie biedt aan om eens op het kantoor rond te vragen of ze ons door willen laten. Na vijf minuten komt hij al weer terug met een douanier die met een afstandbediening de slagboom voor ons opent en ons succes wenst. De ADAC brengt ons naar Traunstein waar een garage is die ook Land Rover dealer is. Het probleem uitgelegd. Om de koppeling te repareren dient de versnellingsbak gedemonteerd te worden en dat kost tijd. De chef werkplaats kijkt in de planning en trekt een moeilijk gezicht. Daarna informeert hij of de onderdelen beschikbaar zijn in het centrale magazijn. Zijn gezicht klaart op. Harrie legt uit dat hij de auto donderdag, vrijdag en zaterdag nodig heeft voor zijn terreinrij-activiteiten tijdens de geplande evenementen. Wij krijgen een toezegging dat ze alles uit de kast halen om de auto zo snel mogelijk te repareren. Maar wat gaan wij doen? Wij vragen of ze een bruikleenauto voor ons hebben, want dan gaan wij naar onze vakantievrienden Thomas & Lotte, die wonen slecht 50 km vanaf Traunstein. Na contact te hebben gehad met Lotte zijn wij welkom. Een bruikleenauto is niet beschikbaar, maar wij kunnen een auto huren bij Europcar, waar Harrie naar toe wordt gebracht.

Terug bij de garage gaan wij eerst een warme maaltijd maken en laden de noodzakelijke spullen in de Hyundia i30. Dat gaat eenvoudig, een kist met kleding van Marianne, een kist met kleding van Harrie en de voorraadkist en klaar zijn wij om te vertrekken. Het navigatiesysteem van de Hyundai stuurt ons over de kleinste weggetjes en staat blijkbaar niet op de snelste route. Via een kaart op de telefoon loodst Marianne Harrie richting Burghausen waar wij eerst naar de Mac gaan om een internet verbinding met de kinderen te maken. Na hun geïnformeerd te hebben dat de reparatie minstens twee dagen gaat duren gaan wij naar Thomas & Lotte in Haiming. Zij hebben daar geen internetaansluiting omdat zij nogal buiten wonen. Na bijgepraat te hebben en een paar glazen wijn gedronken te hebben moest Thomas opgehaald worden van het station. Hij was met vrienden naar München geweest om het Octoberfest te vieren. Na middernacht naar bed. Heerlijk geslapen en nu even niet laddertje af om naar het toilet te moeten.

Dinsdag 29 september


Eerst hebben wij uitgeslapen. Bij het opstaan schijnt de zon. Samen met Thomas ontbeten (Lotte was al naar haar werk) koffie gedronken en na de lunch heerlijk gewandeld. Laat in de middag kwam onze Oostenrijkse vriend Harrie nog langs. Gepraat over de vakantie in Albanië en de problemen met de auto. De versnellingsbak is vandaag gedemonteerd en de onderdelen besteld. Stephan, de kok, komt ook nog even gezellig bijpraten. Na het avondeten duiken wij allemaal op tijd ons bed in.

Woensdag 30 september


Vanmorgen heeft Thomas de garage gebeld en waarschijnlijk lukt het om de Land Rover vanmiddag klaar te krijgen. Ook het evenementenbureau (Coen) ingelicht over de problemen, met de mededeling dat het mogelijk allemaal goed komt. Donderdag hoeft Harrie pas om 15:00 uur aanwezig te zijn, dat geeft wat speling. Harrie heeft de foto’s van de vakantie uitgezocht en Marianne heeft heerlijk in de zon haar boek gelezen. Tegen de middag heeft Thomas nog een keer met de garage gebeld en die zeggen toe dat de Land Rover om 17:00 uur klaar is. Hij gaat voor ons een warme lunch maken die bestaat uit een heerlijke pasta maaltijd. Daarna hebben wij de auto weer ingepakt en om 14:00 uur afscheid genomen om naar Traunstein te rijden. Na de afwikkeling konden wij om 16:00 uur over de Land Rover beschikken. Alle bagage weer terug op zijn plaats. De huurauto inleveren en om 16:10 richting huis gereden. Wij rijden een hoger tempo dan wij normaal doen. Normaal rijden wij 100 á 110 km per uur, nu staat de gps teller regelmatig op 140 km per uur. (dat kan niet zal de kenner onder de Land Rovers zeggen, want hij is begrenst op 132 km per uur. Voor de vakantie heeft deze Land Rover een remap gehad en heeft nu een begrenzing op 160 km per uur).Bij München wat oponthoud gehad vanwege de avondspits. Daarna lekker door gereden.

Donderdag 1 oktober


Om 02:00 thuis. De auto leeg gehaald en een borrel gedronken. Om 03:00 naar bed en om 07:00 uur opgestaan. Daarna de camperuitrusting van de Land Rover gedemonteerd en de stoelen teruggeplaatst. De auto gewassen en nog de juiste wielen met mud-banden gemonteerd. Om 14:00 rijdt Harrie weg om op tijd bij het evenement te zijn. Iedereen is opgelucht. De Land Rover heeft deze vakantie 6075 km afgelegd.

Ter afsluiting


Het land en de bevolking van Albanië is bij ons erg in de smaak gevallen. Wij hebben geen onplezierige ervaringen gehad. De bevolking buiten de grote steden is uitermate vriendelijk, zwaait en lacht naar buitenlanders. Op de campings wordt je uitermate vriendelijk ontvangen en er wordt meestal wel Engels gesproken. Wanneer er geen engels gesproken werd zei men vaak dat men wel Italiaans sprak. Er is veel politiecontrole langs de wegen, maar voor ons buitenlanders gingen ze in de houding staan. De stroomvoorziening op de camping is meestal met een normaal stopcontact, soms de blauwe CE aansluiting. Albanezen zijn gek op euro’s en daarom kun je veel campings en andere zaken in euro’s betalen. Wij hebben geen bedelaars gezien. Langs de kust en in grote steden zijn tankstations in overvloed, in het bergland hebben wij ze nauwelijks gezien. Garmin heeft Albanië tegenwoordig standaard in het Europa pakket. Na de laatste update stond deze op de navi. Sterk aan te raden is de kaart van Openstreetmaps, deze is gedetailleerder in de kleine weggetjes. Er is geen visa nodig, maar wel de groene kaart en de kentekenpapieren van de auto. Een landkaart kun je bestellen via een webshop. Een uitgebreide reisgids in het Nederlands hebben wij niet kunnen vinden. In het Duits en Engels is er meer keus.

Meer informatie over het werk van Harrie en de reizen die Harrie & Marianne maken is te vinden op www.discover4x4.nl. Eind april en begin september zal Harrie via Discover 4x4 proberen een 4x4 reis te organiseren naar Albanië. Houd daarom de website en face book groep discover4x4.nl goed in de gaten.

Discover 4x4 gaat reizen naar Albanië organiseren in 2016. Eind april en begin september zal er worden vertrokken. Wil je mee met je eigen of gehuurde terreinwagen neem dan contact met ons op.

U kunt ons bereiken via:

E-mail: info@discover4x4.nl.

Telefoon: 0345-753 326 of 06-123 50 752.